ΤΑΞΙΔΙ 3

ΤΕΡΓΕΣΤΗ – ΣΚΟΠΙΑ – ΑΘΗΝΑ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ –ΓΑΛΛΙΑ .

Μια φανταστικη ιστορια σε πρωτο προσωπο …….3

Τεργεστη - Αθηνα με τις αλλαγες τρενων και τους ατελειωτους σταθμους, και Σκοπια και θεσσαλονικη και, και,… ητανε μια περιπετεια 40 ωρων.
40 ωρες μαρτυριο δηλαδη , όχι δεν γινεται επρεπε να βρεθει μια λυση εδώ και τωρα.

Οι πληροφοριες ελεγαν ότι στα σκοπια κατεβαινουν οι παντες κι αδειαζει το τρενο. Αλλα Σκοπια σημαινει κανα εικοσαωρο ακομα . Όχι δε γινεται, εδώ τα πραγματα ειχανε φτασει στο απροχωρητο..

Σκεφτηκαμε τις τουαλετες , αλλα εκει δεν πλησιαζες πια ουτε απ ‘ε εξω.
Κι αφου δεν βλεπαμε φως στον οριζοντα , ξαναπεσαμε στην παγιδα του ‘σταματα’ για να συνελθουμε παλι όταν οι καινουργιοι γειτονες αρχισαν ν’απλωνουν τα χερια τους επικινδυνα.

Ένα άγγιγμα στομ ωμο από μια απαισια λιγδιασμενη φατσα που κατι μου ψιθυριζε, μας εκανε να προσγειωθηκαμε και παλι στην πεζη πραγματικοτα.

Αλλαγη παλι, άλλο βαγονι άλλος διαδρομος. Ματαια ο κολοκοτρωνης δεν ελεγε να μπει στη λιμνη.
- πως αισθανεσαι ?
- σαν το αγαλμα του κολοκοτρωνη
- c’est quoi ca ?
- ένα αγαλμα ενός ηρωα Ελληνα, πανω σ’ένα αλογο που εχει συνεχεια το χερι του σηκωμενο.
- et toi ?
- comme le Petit lac, (σαν τη μικρη λιμνη).
- δηλαδη ?
- μια λιμνη που πηγαινουμε πικ νικ. Που όταν λειωνουν τα χιονια ξεχειλιζει..
Ετσι ξεκινησε το παιχνιδι του Κολοκοτρωνη που δεν ελεγε να μπει στη λιμνη.. με το αλογο η χωρις τελος παντων.

Βεβαια το χερι του Κολοκοτρωνη μετα απο τοσες ωρες δεν εδειχνε πια τον λυκαβητο, αλλα τ’αστερια στην κυριολεξια. Η δε λιμνουλα ποτε δεν ειδε την σταθμη των νερων της τοσο ανεβασμενη.

Και ......

Caravaggio

DELIRIO

Café de l’art
Notis Mavroudis
tango o evora , hijo de la luna , con te partiro
spente le stele
Jean Patrick Capdevielle τι δουλεια εχει ο παλιοροκας με to spente ..
τι να γινεται αυτος ο αλητηριος (quand t’es dans le desert)
τραγουδα ακομα ?

tous ces regles un peu trucquees
du jeu qu on veut te faire jouer
les yeux bandes

μπραβο μνημη ?
ερχονται ένα ένα κι υστερα όλα μαζι

στιχοι σκουπιδιων
τραγουδοποιοι σκουπιδιων
ολο το πριγκηπατο των σκουπιδιων
οι περαστικοι
οι του δρομου
les passants , les courageux,
τοτε
les marginaux, τοτε
ροκ , campus, καμακι στο univers του σπερματος
στο σημερα
στο παμε γι αλλου

γυρνα πισω μαλακα , σε βολευει

κι η καταιγιδα της ?
μέχρι τον ήλιο να ανεβεί και να τον κάψει γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω?

Now the wind has lost my sail
Guide me back Safely to my home Where I belong...
Where ? Where ? Where ? Where ? Where ?
Where is my strength, I need it now
Who can save me

Κανενας ρε κοριτσι μου , κανενας
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω?

απλα ρωταω
μη τα βαζεις μαζι μου δεν κανω τον εξυπνο
η ευα με παρεσυρε
πως λεμε η ευα μου εδωσε το μηλο
τον μαλακα το καρφι τον αχωνευτο
ουτε την ευθυνη του πηδηματος δεν μπορουσε να παρει πανω του
αν ειχες αρχιδια δεν θαψαχνες για φυλλο συκης να κρυφτεις, Aδαμ
ακου ονομα Aδαμ
μαλλον την ελλειψη τους ηθελες να κρυψεις
σε τα μας τωρα ?
αληθεια ποσο καιρο μεινανε στην εδεμ τα δυο τους πριν το κανουνε ?
θα ειχε ενδιαφερον να το ξερουμε για να φτιαξουμε το πορτραιτο του ανδρος
νταξει τωρα σαχλαμαρες
ας ξεκολησουμε απ το μουνι (για λιγο)

και τωρα βαρεθηκα
Now the wind has lost my sail
Ακου τι παει και γραφει

Where is my strength ? ακου κει ερωτησεις
I need it now
Ι need it

ηθελα να πω βασικα ότι
ακουω το cafe de l’art , 14 guitar duets themes , notis mavroudis,panagiotis margaris
και τη βρισκω

και λεω να κανω και αφιερωσεις
ετουτο δω το con te partiro loipον το αφιερωνω
στις αγαπημενες μου μαιμουδες
στους αγαπημενους μου πριγκηπες των σκουπιδιων
τις 365 παραπανω λεξεις και πιο συγκεκριμενα τους 1944 χαρακτηρες
τους αφιερωνω
στους ανισορροπους
στους χαμενους , στους περαστικους
στον ιησου
στον αφασια

αλλα όχι θελω κι αλλα
ισπανικη διαθηκη, Αρθουρ Καιστλερ
από πανω στο πρωτο ραφι
και διπλα λιλη ζωγραφου, Ναζιμ Χικμετ, Πουσκιν,Μοραβια,Ματεσις, Αδωνις
βαλε λιγο ταξη ρε γαμωτο μου
αληθεια ? θυμασαι πως διαβαζονται τα βιβλια ?
όχι δε σε ειρωνευομαι , απλα ρωταω
αυτή η μαλακια του Ζακ Ριβετ χθες δεν αξιζε τα δυο μετρο μεχρι το παγκρατι
ε όχι ρε μεγαλε μπουρδα ητανε
ασε που αρχισε να χαλαει κι η Εμανυελ Μπεαρ
τη θυμασαι όταν ποζαρε για τον πικολι ? άλλο πραμα
όχι δεν ελεγε , ασε μας τωρα

συγγνωμη παρενθεση
λεω να περασουμε σε κατι πιο δυνατο
bruce springsteen & the street band live 1975-85
3plo cd , pio einai to 1o ? de peirazei pame
ναι ηταν καλη ιδεα αλλα δυσκολευομαι να συνεχισω
απογειωση
τον πουστη , άλλο πραμα
τι λεγαμε ?

badlands
talk about a dream, try to make it real, spend your life waiting. for a moment that just don’t come
i wanna go out tonight

ok τελος παρενθεσης , δηλαδη ….
τι τοθελε τωρα το because the night
κι η Patti Smith στην παρεα

take me now baby here as i am

καλα μετα απ αυτό σοβαρευομαι
δηλαδη όχι τρομερα πραματα , as ι am

κατι τετοια πρεπει να γραφαμε τοτε στο aix και τα μαζευαν οι κνιτες και τα διαβαζαν και χτυπιοντανε και δωστου αναλυσεις και μας θεωρουσαν χαμενες περιπτωσεις κι ετσι σταματησαν να μου ζητουν και βιογραφικο.

‘take me now baby here as i am’
αυτή ακριβως τη φραση ειπε λοιπον η Eυα στον Aδαμ
ηρθε η ωρα να κανω αποκαλυψεις
κι ο άλλος εκανε πως δεν….
‘are you speaking to me ?’
to whom ? re malaka ? to the ofis the poniros?
κι υστερα αφεθηκε στην άλλη τη λυσσαρα
γιατι τις ξερετε τωρα , αμα αναψουνε , ζωα σαρκοβορα, ουτε δεκα πυροσβεστικες μαζι δε τις σβηνουνε. να σε φανε ζωντανο, νε σε ξεκοκαλισουν .
κι υστερα τα ξερετε , ηρθε ο θεος που δεν ειχε θεα να κανει τα ιδια και ζηλευε και …
κακο πραμα η ζηλια

ti legame loipon ?
μέχρι τον ήλιο να ανεβεί και να τον κάψει
How can I go on this way...

LES AMOUREUX TRAHIS

Moi j'avais une lampe
et toi la lumière

Qui a vendu la mèche ?



Εγω ειχα μια λαμπα
κι εσυ τη φωτια

ποιος πουλησε το φυτιλι ?

La pluie et le beau temps, Jacques PREVERT.

συνεχεια. Ταξιδι 2

ΤΕΡΓΕΣΤΗ – ΣΚΟΠΙΑ – ΑΘΗΝΑ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ –ΓΑΛΛΙΑ .

Μια φανταστικη ιστορια σε πρωτο προσωπο …….2

Μιλησαμε λιγο,
Της αρεσα, μου αρεσε
Το ηξερα , το ηξερε
Την ηθελα, με ηθελε
Τοσο απλα.

Τα χαδια γινανε γρηγορα τολμηρα.
Τα φιλακια, φιλια.
Τα φιλια, παθιασμενα.

Οι αισθησεις προφανως δεν διαφωνουσαν μ’αυτό το παιχνιδι , μα ζητουσαν κατι παραπανω.
Ειπαμε ότι δε γινεται, ο χωρος δεν το επιτρεπει , αλλα η φωτια ειχε αναψει.
Ειχαμε γινει θεαμα, αλλα ποιος νοιαζοντανε
Βρηκαμε λιγο χωρο ακομα , κατσαμε στο πατωμα οκλαδον, προσωπο με προσωπο

Η Μαρι εβγαλε ένα τεραστιο παρεο από το σακκο της
Σκεπαστηκαμε αφηνοντας μονο τα κεφαλια εξω, όχι δε σκοπευαμε να το κανουμε εκει μπροστα σ’ολο το κοσμο, αλλα να, ν’απλωσουμε λιγο τα χερια μας ρε παιδι μου.

Τωρα μπορουσαμε να αφησουμε τα χερια μας να εξερευνησουν ελευθερα
Κι αν είναι απ’αυτές που την ωρα του οργασμου ξεσηκωνουν ολοκληρη γειτονια ? Τι γινεται ? Τελος παντων ποιος νιαζεται τωρα για τεταοιες λεπτομερειες ?

Ξεκινησαμε το παιχνιδι του ‘σταματα’
- Όταν σου λεω στοπ, ουτε κινηση παραπανω , οκ ?
- Το παιχνιδι από διασκεδαστικο εγινε επιπονο, αλλα δεν μπορουσε να σταματησει.
- Παρα λογω… ανεωτερας βιας , κι αυτή ηρθε από τον ξαναμενο περιγυρο.
- Ολη αυτή την ωρα οι συνεπιβατες που παρακολουθουσαν και καταλαβαιναν σιγουρα τι παιζεται κατω από το παρεο, ειχαν φτιαχτει σε σημειο που απαιτουσαν συμμετοχη στο παιχνιδι.

- Ελληνας, κι εγω ?
Ο Γιουγκοσλαβος που του ειχα περασει τον καφε στον ελεγχο , ηθελε προφανως κι άλλη εξυπηρετηση. Οι φιλοι του γυρω επισης κατι προσπαθουσαν να πουν με μηνυματα.
Κανα δυο ακομα ειχαν σκυψει περιεργα, νοιωθαμε την ξαναμμενη ανασα τους.

- Διαολε, πρεπει να σταματησουμε , εδώ θα μας πηδηξουν και τους δυο.
Τα μαζεψαμε. Σηκωθηκαμε. Σπρωχνοντας αλλαξαμε βαγονι για να βρεθουμε σε καποιο διαδρομο ξιγοτερο πυκνοακατοικημενο, αποφασισμενοι να ηρεμησουμε, οσο γινεται τουλαχιστον.

Στη συνεχεια....

Ταξιδι. 1

ΤΕΡΓΕΣΤΗ – ΣΚΟΠΙΑ – ΑΘΗΝΑ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ –ΓΑΛΛΙΑ .

Μια φανταστικη ιστορια σε πρωτο προσωπο …….

Αναλαφρη ,αερατη , φωτεινη , χαμογελαστη, προκλητικη.
Στεκοντανε στριμωγμενη στην απεναντι πορτα του βαγονιου. Καπως ετσι ημουνα κι εγω οσο αφορα το στριμωγμα δηλαδη.

Μπηκα τελευταιος με πολύ σπρωξιμο, μου τσακισαν οι πορτες τα πλευρα και κει στο σκαλοπατι εμελε να κανω ένα μεγαλο μερος του ταξιδιου.
Γαμω τους Γιουγκοσλαβους , γυφτουλες , βρωμιαρηδες, και κλεφτες του κερατα. Μεσα σε μιση ωρα ο Γιαννης ειχε χασει τα χαρτια του η Βουλα το προτοφολι.
Κάθε φορα τα ιδια, ξεκινουσαμε από Μασσαλια. Καθαριοτητα , ησυχια, πολιτισμος.
Περνουσαμε Ιταλια. Μια νοτα ζωντανιας , μια καλη νοτα από φωνες , χειρονομιες, τα του γνωστου ταμπεραμεντου, και.... καπου εκει στην Τεργεστη …. μαμα μια …
Το τοπιο αγριευε για καλα. Οι ορδες των βαρβαρων σ’ολο τους το μεγαλειο. Οι Γιουγκοσλαβοι φορτωμενοι με ατελειωτες τσαντες ολων των ειδων, ολων των μεγεθων. Ειχανε κανει τα ψωνια τους, στη ‘δυτικη ευρωπη’ ιδιαιτερα τζην παντελονια και καφε και επεστρεφαν στη πατριδα τους.
Το τρενο ερχοντανε από Βενετια. Ενώ εμπενε στο σταθμο της Τεργεστης και πριν ακομα σταματησει οι φιλοι μας οι Γιουγκοσλαβοι ειχανε πηδηξει απ τα παραθυρα και ειχανε φορτωσει με τριποντα τις ατελειωτες σακκουλες τους. Ητανε εκπληκτικοι σ’αυτό, ο ενας κρεμασμενος στο παραθυρο κι ο άλλος να τρεχει διπλα στις ραγες πετωντας μια μια τις κουτες και τις παραγεμισμενες σακκουλες με τα ‘δυτικα’ ψωνια.
Η επομενη φιεστα ητανε την ωρα του ελεγχου. Προφανως απαγορευοντανε και τα τζην και ο καφες γιατι με το που μπαινανε οι ελεγκτες, οι Γιουγκοσλαβοι συνεπιβατες μας παρακαλουσαν να παρουμε τις τσαντες στα ποδια μας και όταν γινει ο ελεγχος να πουμε ότι είναι δικες μας, ‘παρακαλω εσενα Ελληνας καλος’. Ιδιαιτερα οι Σκοπιανοι τα καταφερνα μια χαρα στα ελληνικα. Ο ελεγκτης στη συνεχεια κατασχε οτι ... εκρινε προφανως χρησιμο για κεινον.
Μα η δικη μας ανησυχια ηταν άλλη. Κατ αρχην να βρουμε ένα τροπο να κατσουμε εστω και στο πατωμα και δευτερον να ειμαστε μαζι ώστε όταν κοιμαται ο ενας να προσεχει ο άλλος γιατι ειπαμε η κλεψια πηγαινε συννεφο.

Εγω στη μια πορτα στριμωγμενος κι εκεινη στην άλλη, την απεναντι, οι φιλοι τα ειχανε καταφερει καλυτερα. Φορουσε ένα ασπρο ελαφρυ μπλουζακι καλοκαιρινο , εξ αλλου ηταν ιουλιος μηνας, κατακαλοκαιρο.
Ητανε η φωτεινη νοτα μεσ’ τη γενικη μαυρη κακομουτσουνη μαυριλα. Μ’ένα χαμογελο προκληση , εδειχνε να διασκεδαζει αφανταστα με ότι συνεβαινε γυρω της, παρ ολο που ητανε από τα πρωτα θυματα του μπαχαλου αφου ειχε την τυχη να εχει και την πορτα της τουαλετας ακριβως διπλα της.
Κοιταχτηκαμε, χαμογελασαμε , μιλησαμε με τα ματια ωρες ατελειωτες, ‘πως αντεχεις ? ‘ ‘τωρα την εφαγες εσυ την αγκωνια’ ‘αυτος σε πλησιαζει περιεργα’.
Από πού ναναι ? όχι Ιταλιδα δεν είναι σιγουρα , Σκανδιναβη ισως, βορεια η κατι τετοιο. Γλυκα είναι, μικρο στηθος αλλα κατά τα’αλλα … Καποιες από τις αθωες σκεψεις ενώ η ωρα περνουσε , κι ο κοσμος αρχισε να αραιωνει.

Μarie Claude , Ελβετιδα, 25 ετων, πηγαινε καπου στην πελοποννησο για καμπινγκ. Την περιμεναν ηδη κατι φιλες σε μια παραλια εξω από την καλαματα.
- Με κοιταζες. Νομιζω πως σου αρεσω.
- Ναι
Πολύ μ’αρεσουν αυτές οι γυναικες που παιρνουν πρωτοβουλιες. "Αυτό θελουμε κυριε, μας το δινετε ?", απλα πραγματα.
Οι πρωτες λεξεις που ανταλλαξαμε όταν τελικα καταφερε να ξεφυγει από την πορτα της τουαλετας και να πλησιασει προς το μερος μου, ητανε καθ όλα ενθαρρυντικες.

Στο επομενο επεισοδιο ……. Τι εγινε στο τρενο ? Πως ? που ?

Que serais-je sans toi ?

Que serais-je sans toi

Que serais-je sans toi qui vins a ma rencontre
Que serais-je sans toi qu'un coeur au bois dormant
Que cette heure arretee au cadran de la montre
Que serais-je sans toi que ce balbutiement

J'ai tout appris de toi sur les choses humaines
Et j'ai vu desormais le monde a ta facon
J'ai tout appris de toi comme on boit aux fontaines
Comme on lit dans le ciel les etoiles lointaines
Comme au passant qui chante on reprend sa chanson
J'ai tout appris de toi jusqu'au sens du frisson

Que serais-je sans toi qui vins a ma rencontre ॥

J'ai tout appris de toi pour ce qui me concerne
Qu'il fait jour a midi qu'un ciel peut etre bleu
Que le bonheur n'est pas un quinquet de taverne
Tu m'as pris par la main dans cet enfer moderne
Ou l'homme ne sait plus ce que c'est qu'etre deux
Tu m'as pris par la main comme un amant heureux

Que serais-je sans toi qui vins a ma rencontre ॥

Qui parle de bonheur a souvent les yeux tristes
N'est-ce pas un sanglot de la deconvenue
Une corde brisee aux doigts du guitariste
Et pourtant je vous dis que le bonheur existe
Ailleurs que dans le reve ailleurs que dans les nues
Terre terre voici ses rades inconnues

Que serais-je sans toi qui vins a ma rencontre ॥

Luis Aragon

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ?

Τα σύνορα και οι στρατιώτες

Χρειάζονται οι στρατιώτες για να φυλάνε τα σύνορα
Τα σύνορα χρειάζονται για να υπάρχουνε οι στρατιώτες
Τα σύνορα και οι στρατιώτες για να μην αφήνουν
Να κάνουν τη δουλειά τους
Οι νόμοι του Ήλιου κι η Ποίηση

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

πως εχει ακριβως η φαση ?
που τον βρηκανε ?
σε μια αχανη ερημη πλατεια ,
και ψιλοβρεχε λεει κι αυτος απτοητος επαιζε το πιανο του ,
μονος ,
χαμενος η μηπως οχι ?
και δεν ηξερε τ ονομα του ,
ποιος ειναι κι απο που ερχεται και που παει
λες και πρεπει να 'παει'
αγνωστος χαμενος πιανιστας στο μεσο του πουθενα
μεγαλε μην ανησυχεις δεν θα πω τιποτα
εχει παθει αμνησια λεει ο δημοσιογραφος και δεν θυμαται τιποτα ...
και ποιος ξερει τι ?
και προφανως καποιο σοκ και ψαχνουνε,
ψαχνουνε αυτοι που ξερουν
κι αυτοι που θελουν να ξερουν κι αυτοι που πρεπει να ξερουν
πιανιστας λοιπον χαμενος στο μεσο του πουθενα και ψιλοβρεχε ?
ναι πρεπει να ψιλοβρεχε
σσσσστ μη γελας δυνατα θα σε παρουνε πρεφα
απο μεσα σου οπως ειπαμε

bonjour

kalimera toi

mmmodiglani

Il était une feuille

Il était une feuille
---------------------------

Il était une feuille avec ses lignes.
Ligne de vie
Ligne de chance
Ligne de cœur.

Il était une branche au bout de la feuille.
Ligne fourchue, signe de vie
Signe de chance
Signe de cœur.

Il était un arbre au bout de la branche.
Un arbre digne de vie
Digne de chance
Digne de cœur.

Cœur gravé, percé, transpercé
Un arbre que nul jamais ne vit.

Il était des racines au bout de l'arbre.
Racine, signe de vie
Vignes de chance
Vigne de cœur.

Au bout de ces racines, il était la Terre.
La Terre tout court.
La Terre toute ronde.
La Terre toute seule au travers du ciel.
La Terre.


Robert DESNOS

ΠΕΡΙΜΕΝΕ

Ηταν λοιπον ενας και περιμενε και περιμενε και περιμενε Και περιμενε , περιμενε , περιμενε ।

Και … Τι θα πει τι περιμενε ? Τι ερωτησεις ειν αυτές ? Περιμενε … , ε…।,
περιμενε να περασει ο χρονος για να …। Εεεεε, για να … Και τι θελεις δηλαδη να σου πω τωρα Μηπως κι ο άλλος που πηγαινε και πηγαινε και πηγαινε Ηξερε που πηγαινε , και γιατι πηγαινε και τι θα βρει ?
Ακου ερωτησεις ρε πουστη μου !!! Τι περιμενε ? τι περιμενει ακομα ? Ε λοιπον δεν ξερει η δεν θυμαται πια ? Αρπα τη Μηπως θα με ρωτησεις και τι κανει περιμενοντας ? Ε αυτό το ξερω , ειν’ευκολο, μπορω και να στο πω Ξερεις τι κανει ?
ΤΙΠΟΤΑ Τιποτα δεν κανει , ακριβως, καλα καταλαβες ΤΙΠΟΤΑ। Όχι δεν το σκεφτηκε ότι αν κανει κατι θα περασει ο χρονος συντομοτερα και πιο ευχαριστα। Δεν το σκεφτηκε, γιατι τρομαζει. Η ιδεα να κανει κατι τον τρομαζει. Ναι ουτε εγω λεω για πολλα πραματα Για το ‘κατι’ λεω και γω. Τρομαζει και στην ιδεα. συγχιση, ευθυνη και κουραση ρε παιδι μου, κουραση.
Γιατι νομιζεις πως περιμενοντας και προσπαθωντας να μην κανει τιποτα, είναι ευκολο και ξεκουραστο και γινεται μονο του αυτό ? χωρις προσπαθεια ? Για προσπαθησε εσυ που τα βρισκεις όλα ευκολα να μην κανεις τιποτα να δεις ποσα γερακια, αρπαχιτκα της ξεκουρασης σου θαρθουν να σου προτεινουν να κανεις κατι. Κατι για κεινους , κατι για σενα, κατι τις ρε πουστη μου. Ολο ιδεες ειν ο κοσμος , ολο προτασεις να μη πω κι απαιτησεις δηλαδη. Κι αυτος ο καημενος να πρεπει να βρισκει προφασεις και λογους για να πεισει κάθε φορα ότι αυτό δεν είναι για κεινον , το άλλο δεν γινεται, το τριτο ειν ευθυνη. Γιατι ολ αυτά του φαινονται βουνο κι οι ορειβασιες είναι για τους αλλους.
Οι αλλοι ? δεν ξερει , δεν θελει να ξερει. πως σκαρφαλωνουν, πως πηγαινουν οι αλλοι ‘αυτοι εχουν μαθει’ θα σου πει και θ αλλαξει θεμα γιατι η ιδεα και μονο τον τρομαζει. Οι αλλοι είναι αλλοι Και θα γυρισει στο περιμενε ,
στο περιμενε της παρασκευης,
του σαββατοκυριακου,
της δευτερας, περιμενοντας,
Περιμενοντας να …. ,
εεεε…,
περιμενοντας να …

ΤΑ ΔΙΔΥΜΑΚΙΑ - LES PETITS JUMEAUX

λες ?

Τι περιμενεις τι ;
Λιγο αλατι και δυο σταγονες φως
και
Και αν προκυψει
αν λεω
εκεινο το αλλο
εκεινο το απροσδιοριστο
Εκεινο με τα ακαθοριστα ορια
Το ιμπρεσσιονιστικο
Το πισ απ την ομιχλη
Το χαμενο στο εκτυφλωτικο παιχνιδι ανοιξιατικων χρωματων

νυχτωσε