Ταξιδι. 1

ΤΕΡΓΕΣΤΗ – ΣΚΟΠΙΑ – ΑΘΗΝΑ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ –ΓΑΛΛΙΑ .

Μια φανταστικη ιστορια σε πρωτο προσωπο …….

Αναλαφρη ,αερατη , φωτεινη , χαμογελαστη, προκλητικη.
Στεκοντανε στριμωγμενη στην απεναντι πορτα του βαγονιου. Καπως ετσι ημουνα κι εγω οσο αφορα το στριμωγμα δηλαδη.

Μπηκα τελευταιος με πολύ σπρωξιμο, μου τσακισαν οι πορτες τα πλευρα και κει στο σκαλοπατι εμελε να κανω ένα μεγαλο μερος του ταξιδιου.
Γαμω τους Γιουγκοσλαβους , γυφτουλες , βρωμιαρηδες, και κλεφτες του κερατα. Μεσα σε μιση ωρα ο Γιαννης ειχε χασει τα χαρτια του η Βουλα το προτοφολι.
Κάθε φορα τα ιδια, ξεκινουσαμε από Μασσαλια. Καθαριοτητα , ησυχια, πολιτισμος.
Περνουσαμε Ιταλια. Μια νοτα ζωντανιας , μια καλη νοτα από φωνες , χειρονομιες, τα του γνωστου ταμπεραμεντου, και.... καπου εκει στην Τεργεστη …. μαμα μια …
Το τοπιο αγριευε για καλα. Οι ορδες των βαρβαρων σ’ολο τους το μεγαλειο. Οι Γιουγκοσλαβοι φορτωμενοι με ατελειωτες τσαντες ολων των ειδων, ολων των μεγεθων. Ειχανε κανει τα ψωνια τους, στη ‘δυτικη ευρωπη’ ιδιαιτερα τζην παντελονια και καφε και επεστρεφαν στη πατριδα τους.
Το τρενο ερχοντανε από Βενετια. Ενώ εμπενε στο σταθμο της Τεργεστης και πριν ακομα σταματησει οι φιλοι μας οι Γιουγκοσλαβοι ειχανε πηδηξει απ τα παραθυρα και ειχανε φορτωσει με τριποντα τις ατελειωτες σακκουλες τους. Ητανε εκπληκτικοι σ’αυτό, ο ενας κρεμασμενος στο παραθυρο κι ο άλλος να τρεχει διπλα στις ραγες πετωντας μια μια τις κουτες και τις παραγεμισμενες σακκουλες με τα ‘δυτικα’ ψωνια.
Η επομενη φιεστα ητανε την ωρα του ελεγχου. Προφανως απαγορευοντανε και τα τζην και ο καφες γιατι με το που μπαινανε οι ελεγκτες, οι Γιουγκοσλαβοι συνεπιβατες μας παρακαλουσαν να παρουμε τις τσαντες στα ποδια μας και όταν γινει ο ελεγχος να πουμε ότι είναι δικες μας, ‘παρακαλω εσενα Ελληνας καλος’. Ιδιαιτερα οι Σκοπιανοι τα καταφερνα μια χαρα στα ελληνικα. Ο ελεγκτης στη συνεχεια κατασχε οτι ... εκρινε προφανως χρησιμο για κεινον.
Μα η δικη μας ανησυχια ηταν άλλη. Κατ αρχην να βρουμε ένα τροπο να κατσουμε εστω και στο πατωμα και δευτερον να ειμαστε μαζι ώστε όταν κοιμαται ο ενας να προσεχει ο άλλος γιατι ειπαμε η κλεψια πηγαινε συννεφο.

Εγω στη μια πορτα στριμωγμενος κι εκεινη στην άλλη, την απεναντι, οι φιλοι τα ειχανε καταφερει καλυτερα. Φορουσε ένα ασπρο ελαφρυ μπλουζακι καλοκαιρινο , εξ αλλου ηταν ιουλιος μηνας, κατακαλοκαιρο.
Ητανε η φωτεινη νοτα μεσ’ τη γενικη μαυρη κακομουτσουνη μαυριλα. Μ’ένα χαμογελο προκληση , εδειχνε να διασκεδαζει αφανταστα με ότι συνεβαινε γυρω της, παρ ολο που ητανε από τα πρωτα θυματα του μπαχαλου αφου ειχε την τυχη να εχει και την πορτα της τουαλετας ακριβως διπλα της.
Κοιταχτηκαμε, χαμογελασαμε , μιλησαμε με τα ματια ωρες ατελειωτες, ‘πως αντεχεις ? ‘ ‘τωρα την εφαγες εσυ την αγκωνια’ ‘αυτος σε πλησιαζει περιεργα’.
Από πού ναναι ? όχι Ιταλιδα δεν είναι σιγουρα , Σκανδιναβη ισως, βορεια η κατι τετοιο. Γλυκα είναι, μικρο στηθος αλλα κατά τα’αλλα … Καποιες από τις αθωες σκεψεις ενώ η ωρα περνουσε , κι ο κοσμος αρχισε να αραιωνει.

Μarie Claude , Ελβετιδα, 25 ετων, πηγαινε καπου στην πελοποννησο για καμπινγκ. Την περιμεναν ηδη κατι φιλες σε μια παραλια εξω από την καλαματα.
- Με κοιταζες. Νομιζω πως σου αρεσω.
- Ναι
Πολύ μ’αρεσουν αυτές οι γυναικες που παιρνουν πρωτοβουλιες. "Αυτό θελουμε κυριε, μας το δινετε ?", απλα πραγματα.
Οι πρωτες λεξεις που ανταλλαξαμε όταν τελικα καταφερε να ξεφυγει από την πορτα της τουαλετας και να πλησιασει προς το μερος μου, ητανε καθ όλα ενθαρρυντικες.

Στο επομενο επεισοδιο ……. Τι εγινε στο τρενο ? Πως ? που ?