συνεχεια. Ταξιδι 2

ΤΕΡΓΕΣΤΗ – ΣΚΟΠΙΑ – ΑΘΗΝΑ – ΚΑΛΑΜΑΤΑ –ΓΑΛΛΙΑ .

Μια φανταστικη ιστορια σε πρωτο προσωπο …….2

Μιλησαμε λιγο,
Της αρεσα, μου αρεσε
Το ηξερα , το ηξερε
Την ηθελα, με ηθελε
Τοσο απλα.

Τα χαδια γινανε γρηγορα τολμηρα.
Τα φιλακια, φιλια.
Τα φιλια, παθιασμενα.

Οι αισθησεις προφανως δεν διαφωνουσαν μ’αυτό το παιχνιδι , μα ζητουσαν κατι παραπανω.
Ειπαμε ότι δε γινεται, ο χωρος δεν το επιτρεπει , αλλα η φωτια ειχε αναψει.
Ειχαμε γινει θεαμα, αλλα ποιος νοιαζοντανε
Βρηκαμε λιγο χωρο ακομα , κατσαμε στο πατωμα οκλαδον, προσωπο με προσωπο

Η Μαρι εβγαλε ένα τεραστιο παρεο από το σακκο της
Σκεπαστηκαμε αφηνοντας μονο τα κεφαλια εξω, όχι δε σκοπευαμε να το κανουμε εκει μπροστα σ’ολο το κοσμο, αλλα να, ν’απλωσουμε λιγο τα χερια μας ρε παιδι μου.

Τωρα μπορουσαμε να αφησουμε τα χερια μας να εξερευνησουν ελευθερα
Κι αν είναι απ’αυτές που την ωρα του οργασμου ξεσηκωνουν ολοκληρη γειτονια ? Τι γινεται ? Τελος παντων ποιος νιαζεται τωρα για τεταοιες λεπτομερειες ?

Ξεκινησαμε το παιχνιδι του ‘σταματα’
- Όταν σου λεω στοπ, ουτε κινηση παραπανω , οκ ?
- Το παιχνιδι από διασκεδαστικο εγινε επιπονο, αλλα δεν μπορουσε να σταματησει.
- Παρα λογω… ανεωτερας βιας , κι αυτή ηρθε από τον ξαναμενο περιγυρο.
- Ολη αυτή την ωρα οι συνεπιβατες που παρακολουθουσαν και καταλαβαιναν σιγουρα τι παιζεται κατω από το παρεο, ειχαν φτιαχτει σε σημειο που απαιτουσαν συμμετοχη στο παιχνιδι.

- Ελληνας, κι εγω ?
Ο Γιουγκοσλαβος που του ειχα περασει τον καφε στον ελεγχο , ηθελε προφανως κι άλλη εξυπηρετηση. Οι φιλοι του γυρω επισης κατι προσπαθουσαν να πουν με μηνυματα.
Κανα δυο ακομα ειχαν σκυψει περιεργα, νοιωθαμε την ξαναμμενη ανασα τους.

- Διαολε, πρεπει να σταματησουμε , εδώ θα μας πηδηξουν και τους δυο.
Τα μαζεψαμε. Σηκωθηκαμε. Σπρωχνοντας αλλαξαμε βαγονι για να βρεθουμε σε καποιο διαδρομο ξιγοτερο πυκνοακατοικημενο, αποφασισμενοι να ηρεμησουμε, οσο γινεται τουλαχιστον.

Στη συνεχεια....