Μια φανταστικη ιστορια σε πρωτο προσωπο .8
Περασαμε ακομα μια νυχτα με τη Μαρι , πλησιαζοντας ολο και περισοτερο το χρυσο βατομουρο. Ξενερωτα.
Δε καταλαβαινα τιποτα.
Από τη μια της ειχε προκυψει ένα δεσιμο, που εδειχνε να την ενοχλει ιδιαιτερα,
-Δεν ξερω πως θα μπορεσω να ξεκοψω από σενα ? Εχω αρχισει να ερωτευομαι
Κι από την άλλη μια ατελειωτη ψυχρα-αποστασιοποιηση ιδιαιτερα το βραδυ στη σκηνη, όταν μειναμε μονοι μας. Δηλαδη τη πρωτη νυχτα γιατι μετα…
Εκεινη η ατελειωτη παραλια ανηκε στους τσιτσιδους. Οι Ελβετιδες , εγω, ο Πασκαλ και τρεις Γερμανοι παρα περα.
Στο κοντινο χωριο, το καφενειο του Μανωλη ηταν στη διαθεση μας.Οχι μονο σαν καφενειο αλλα και σαν ψυγειο, κουζινα, τουαλετες.
Ο μπαρμπας μονιμος θαμωνας ητανε ενημερος και ειχε γνωμη για όλα.
-Αραβωνιαστικια σου είναι η Μαρι ? καλη κοπελα μπραβο.
Εκεινο το βραδυ ο Μπαρμπας ηταν περιεργος. Εξω φρενων. Κατι τον εβγαζε από τα ρουχα του. Κατι το σοβαρο
Ολο σουξου μουξου με το Μανωλη.
-Μη τους ξανασερβιρεις τους παλιογερμαναραδες, να τους πεταξεις εξω, ακους ?
Κατι κανανε οι Γερμανοι λοιπον, αλλα γιατι τοσο μυστικοτητα ?
Ειχα φυγει από το πρωι με τον Πασκαλ (που ητανε ερωτευμενος με την Μαρι κλοντ και δεν τοκρυβε), ψαχνοντας για φτηνο συνεργειο για τ’αμαξι του. Εγω θα εκανα τον μεταφραστη
Γυρισαμε βραδακι. Πηγαμε κατ’ευθειαν στο καφενειο του Μανωλη για μπυρες.
Ο μπαρμπας χτυπιοντανε, θεριο ανημερο.
Δεν θελησαν να μου πουν. Δεν ρωτησα.
Συνεχισαμε για παραλια.
Κι εδώ τα πραγματα περιεργα.
- Σημερα θα κοιμηθω με τις φιλες μου, δεν μπορω να σου εξηγησω.
Την επομενη πρωι στο καφε του Μανωλη επεσε η μπομπα.
Η Μαρι κλοντ πηγε με τον Γερμανο. Την ωρα που ο Πασκαλ κι εγω γυριζαμε τα συνεργεια η Μαρι κλοντ εκανε τι δικο της ρεκτιφιε.
-Με ειχες αφησει μονη ολη μερα…
Αυτη ητανε η εξηγηση.
Και εφυγε από το καφε γιατι ο Μπαρμπας κι ο Μανωλης την σκοτωναν με το βλεμα τους.
Αυτό ητανε λοιπον το μυστικο ? Γι αυτό κι η συγχιση ? Κι εγω τωρα επρεπε …
Μα δε μου καιγοντανε καρφι … δε θα μου καθοντανε ασχημα μια σωστη εξηγηση , αλλα κατά τ’αλλα …
-Πιες ένα ακομα.
Ο Μανωλης ηθελε να πνιξει τον ‘καημο μου’ στο ουζο, ο Πασκαλ επινε για τον δικο του καημο.
Ζαλιστηκα.
Γυρισα στη παραλια.
Η Μαρι(2) ηρθε να μου θυμησει αυτό που ειχα ηδη καταλαβει.
Με καλεσε στη σκηνη της να τα πουμε
- Πρεπει να τη αφησεις, Τιποτα δεν είναι απλο μαζι της.
Το ουζο με ειχε διαλυσει. Ξαπλωσα εξω από τη σκηνη. Με πηρε ο υπνος..
Κοιμηθηκα ωρες κατω από τον καυτο ηλιο.
Ξυπνησα καμενος από τον ηλιο παντου. Και το εννοω. Παντου.
Μαζεψα τη σκηνη , το σακκο μου, χαιρετησα τα κοριτσια κι εφυγα.
